Annemiek van Culinair Westfriesland plaatste onlangs een blog over hoe zij ondanks de nodige tegenslagen haar hart bleef volgen. Hoe zij vanuit haar werk in de zorg erin slaagde om fanatiek met voeding aan de slag te gaan. Dit mooie mens is inmiddels behalve moeder en oma, ook schrijfster van een kookboek met prachtige foto’s en ze volgt een opleiding tot kok. Voor wie nieuwsgierig is naar het hele verhaal, lees hier verder.

Van paardenmeisje tot foodie - eethetbeter

Naar aanleiding van het prachtige verhaal van Annemiek vroeg ze me om mijn verhaal te doen. Kortom:

Hoe werd ik foodie?

De vraag hoe ik een foodie geworden ben, vind ik een lastige, want was ik het niet altijd al? Ben ik niet geboren om te allen tijde met eten bezig te zijn? Al in mijn eerste herinneringen hielp ik mijn moeder in de keuken, als ik niet aan het lezen of schrijven was. Ik was erg onder de indruk van de moestuin van mijn tante, waar op wonderbaarlijke wijze een zaadje een plantje werd, gevolgd door een transformatie in iets eetbaars. Het mooiste van alles vond ik de verhalen over heksen en tovenaars die in staat waren ingrediënten samen te voegen tot een brouwsel met bijzondere eigenschappen. Waarschijnlijk is dit de basis geweest voor mijn liefde voor voeding als medicijn, kruidengeneeskunde en grootmoeders tips.

Vullen of voeden

Toen ik wat ouder werd, veranderde mijn liefde voor voeding in een hunkering naar eten. Blind voor gezond voedsel werkte ik naar binnen wat ik lekker vond. Om wat voorbeelden te noemen: ontbijtkoek met een dikke laag duo penotti en cola met zes (6!) extra suikerklontjes om de prik te laten verdwijnen. Mijn ouders noemden me gekscherend ‘de bodemloze put’. Echt slank was ik niet in die jaren, maar heel dik ben ik nooit geweest. Waarschijnlijk scheelt het dat ik erg van paardrijden hield, ver moest fietsen naar school en nog wat andere sporten beoefende.

Hogere hotelschool

Aan het einde van mijn middelbare school moest ik een vervolgopleiding gaan kiezen. Makelaardij en fysiotherapie voor paarden passeerden de revue, maar uiteindelijk koos ik voor hogere hotelschool. “Omdat ik zo van mensen en eten houd!” schreef ik op mijn inschrijfformulier. Na ruim 4 jaar had ik het papiertje op zak, maar was ik een illusie armer; de horeca was geen wereld voor mij. Ik vond een administratieve baan bij Wehkamp, waarin ik mijn liefde voor cijfers (statistiek) kwijt kon.

Het jaar dat alles anders werd

In 2013 werkte ik nog bij dezelfde werkgever, inmiddels in een leidinggevende positie, ik woonde samen en had twee kinderen. Ik had de indruk dat ik een vulkaan in mijn buik had, dat er diep in mij talenten en verlangens schuilden die ik geen ruimte gaf. Gelukkig kreeg ik de kans om een loopbaan coaching traject te volgen. Al na het schrijven van mijn autobiografie (de eerste opdracht) gaf mijn coach een advies: ik moest gaan schrijven. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, want waarover moest ik schrijven dan?

Al snel kwam er een onderwerp op mijn pad: mijn schoonvader had slokdarmkanker. Hij wilde zijn grote familie informeren over zijn ziekteverloop zonder dagelijks urenlange telefoongesprekken te voeren. Zijn eigen website werd een feit. Het was fijn om iets te kunnen betekenen in een situatie waarbij een ander alleen maar toe mag kijken.

Parallel aan de biografie van mijn schoonvader, ontdekte ik mijn passie voor voeding. Dit was waarvan mijn hart sneller ging kloppen: het voorkomen van ziektes door op de juiste wijze te eten. ‘Eet het beter’ was geboren. Ik startte met een opleiding tot natuurvoedingsadviseur, ging bloggen en stond dagenlang in de keuken. Op dat moment bleek ik een foodie in hart en nieren.

Als ik terugkijk op 2 jaar lang koken, schrijven en fotograferen zie ik groei, maar ook veel kansen. Dat besef ik me des te meer nu ik dit opschrijf. Ik ben erg benieuwd naar wat de toekomst brengt!

Ik geef de tag door aan…

Het leuke van een tag als #hoewerdikfoodie is dat het zich verspreid als een olievlek in de oceaan. Ik ben erg benieuwd of Elize @eatcookandlove al weet wanneer ze besefte dat ze een heuse foodie is. Ook naar het verhaal van mijn lieve e-dinnetje Suzanne @puursuzanne ben ik nieuwsgierig!